Istnieją istotne różnice pomiędzyKotły parowe o niskiej zawartości azotui zwykłe kotły. Podstawowe różnice leżą w technologii spalania, wskaźnikach emisji i wymaganiach eksploatacyjnych. Ponadto są one kompatybilne z różnymi politykami środowiskowymi i nie można ich po prostu zastąpić
Najważniejszą różnicą jest stężenie emisji tlenku azotu (NOₓ). Zwykłe kotły wykorzystują stosunkowo tradycyjne metody spalania, których emisja NOₓ zwykle przekracza 400mg/m3, co utrudnia dotrzymanie obecnych, rygorystycznych norm środowiskowych. Z kolei kotły nisko-azotowe mogą kontrolować emisję w zakresie 30-80 mg/m3 poprzez optymalizację struktury spalania (np. spalanie etapowe i recyrkulacja gazów spalinowych) lub wykorzystanie technologii spalania z całkowicie wstępnie zmieszanym powietrzem, w pełni spełniając lokalne wymagania środowiskowe.
Różnią się także konstrukcje układów spalania. Palniki kotłów parowych o niskiej{{1}azocie są bardziej precyzyjne i wymagają dokładnej kontroli proporcji mieszanki paliwowo-powietrznej-i temperatury spalania, aby ograniczyć wytwarzanie NOₓ w wysokich temperaturach. Z kolei palniki zwykłych kotłów mają stosunkowo prostą konstrukcję, skupiającą się na mocy cieplnej przy słabej kontroli precyzji spalania.
Ponadto istnieją różnice w kosztach operacyjnych i obowiązujących scenariuszach między nimi. Kotły parowe o niskiej-azocie mają wyższą początkową cenę zakupu, ale mogą pomóc uniknąć kar środowiskowych, a niektóre regiony oferują dla nich dotacje ekologiczne. Zwykłe kotły mają niższe koszty zakupu, ale nie można ich już stosować w obszarach o rygorystycznych przepisach środowiskowych. Z długoterminowej-perspektywy kotły parowe o niskiej zawartości azotu są bardziej odpowiednie do scenariuszy wymagających ciągłej pracy, takich jak produkcja przemysłowa i ogrzewanie, i stały się głównym wyborem zgodnie z wytycznymi politycznymi.
